Na przekór, pomimo czy dzięki doświadczeniu niepełnosprawności?

Zanim został prezydentem

Franklin Delano Roosvelt (1882 – 1945) był 32. prezydentem Stanów Zjednoczonych, czterokrotnie wybieranym na ten urząd w latach 1932 – 1945. Aby móc czynnie zająć się polityką, musiał przezwyciężyć poważny problem zdrowotny jakim był dziecięcy paraliż (choroba Heinego – Medina).
Przypadłość ta dotknęła go jako dorosłego człowieka, gdy miał 39 lat. Był już wtedy doświadczonym politykiem. W swojej dotychczasowej karierze pełnił funkcję asystenta sekretarza marynarki USA za kadencji prezydenta Wilsona. Kandydował na urząd wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych, był oprócz tego czynnym prawnikiem.

W sierpniu 1921 r. spędzał wakacje na wyspie Campobello w Zatoce Fundy w Kanadzie, niedaleko amerykańskiego stanu Maine. Wypoczywał aktywnie, dużo żeglował. Wracając z jednej z wypraw żaglówką wziął udział w gaszeniu pożaru na sąsiedniej wyspie. Tego samego dnia uczestniczył w zawodach organizowanych przez dzieci. Jak wspominała jego najstarsza córka Anna Roosvelt: “Wyścig składał się z dwumilowego biegu przełajowego w poprzek wyspy, następnie należało przepłynąć długie i wąskie jezioro, wskoczyć do zimnej wody Zatoki Fundy i w końcu tą samą drogą powrócić do domu.” Po zabawie Roosvelt odpoczywał mając na sobie mokry kostium kąpielowy. Wówczas pojawiły się u niego niepokojące objawy tj. drętwienie, ból mięśni i dreszcze. Lekarz stwierdził infekcję połączoną z fizycznym wyczerpaniem. Nie uznał tego stanu za chorobę Heinego-Medina bo nie pojawił się paraliż. Franklin natomiast czuł się coraz gorzej. Ból przybierał na sile, gorączka nie ustępowała. Niebezpieczne było drętwienie nóg a skóra na nich stała się bardzo wrażliwa. Kolejny lekarz stwierdził, że to pewien rodzaj paraliżu, który czasowo zablokował możliwość ruchu, jednak jest szansa na szybkie wyzdrowienie. Zalecił masaże i ćwiczenia fizyczne. Tymczasem Franklin utracił władzę nad ciałem od pasa w dół czemu towarzyszył silny ból. Dopiero kolejny lekarz, profesor chirurgii ortopedycznej, rozpoznał chorobę Heinego-Medina. Pomimo, że w rezydencji państwa Roosveltów była służba, mężem opiekowała się żona Eleonora. Z powodu niebezpieczeństwa zarażenia, ich dzieci mogły odwiedzać ojca tylko stojąc w drzwiach pokoju. Wielu uznało, że jego kariera polityczna jest zakończona.

roosevelt-18043_1920

Roosvelt chciał powrócić do życia publicznego

W prasie pojawiły się informacje, że Franklin cierpi na paraliż dziecięcy, jednak opisywano go jako uśmiechającego się człowieka, który powraca do zdrowia. Postanowił ukrywać fakt, że jest chory i cierpi. Powrócił do pracy jesienią 1922 r., po półrocznym okresie leżenia w łóżku i zmaganiu się z paraliżem. Poruszał się z trudnościami ze względu na chore nogi. Na jego prośbę dziennikarze nie fotografowali go gdy siedział na wózku inwalidzkim lub w innych trudnych sytuacjach. Zakrywał aparaty ortopedyczne jakie nosił przy obydwu nogach. Nie chciał aby Amerykanie wiedzieli, że nadal dolega mu paraliż dziecięcy. Wstydził się tego. W czasie publicznych wystąpień najbliższe otoczenie pomagało mu przygotowując np. przenośne rampy dla wózków inwalidzkich, czy instalując przy mównicach uchwyty do rąk.

Pragnął wyleczyć się z choroby

W 1924 r. odwiedził z żoną ośrodek w Meriwether w stanie Georgia. Mieściło się tam źródło z silnie zmineralizowanymi wodami podziemnymi, o temperaturze 31 stopni Celsjusza. Woda zawierała wysoką dawkę soli magnezowych i wapniowych. Przez to osoba chora w tych warunkach dłużej utrzymuje się w wodzie, łatwiej uzyskuje równowagę i lepiej pływa dzięki dużej wyporności źródła. Roosvelt ponadto w czasie kąpieli, przy ogromnym wysiłku, ćwiczył poruszanie nogami. Pomimo wątpliwości lekarzy co do celowości kąpieli, Franklin po paru tygodniach mógł chodzić w wodzie bez kul i aparatów ortopedycznych. W 1926 r. postanowił kupić ośrodek (nazwany Warm Springs) aby pomagać innym chorym. Przeorganizował ośrodek w organizację pożytku publicznego, która otrzymywała dotacje charytatywne i nieopodatkowane wpłaty. Roosvelt zbudował tam rezydencję, określaną z czasem mianem “małego Białego Domu”. Powracał do polityki mimo nadal towarzyszących dolegliwości. W 1928 r. został wybrany na gubernatora stanu Nowy Jork. W 1932 r. wygrał wybory na prezydenta Stanów Zjednoczonych.

mount-rushmore-902483_1280

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.